Autorzy - Barbara Rosiek

Zawsze masz pewność, że umrzesz, i ta doskonała myśl dodaje ci sił.

Nie pamiętam o czym powinnam pamiętać.

Czas jest obecny.

Polityka jest najbardziej śmierdzącym gównem.

Słowa raniły jak ostre drzazgi wbijane w delikatne ciało dziecka. Ach, gdyby wszyscy ludzie zamilkli chociaż na kilka godzin.
Cisza poraża ich umysły.

Każde cierpienie ma sens. Nie każdy go poznaje.

Chciałabym, by ktoś mnie odwiedził, porozmawiał, przekonał, że pomimo absurdy codzienności, najważniejszy jest fakt istnienia.

Pamięć to śmietnisko podświadomości.

Bez zła nie ma dobra, bez brzydoty, piękna.

Tutaj gra się tylko paroma kartami: twardą bezwzględnością - sztuczną lub prawdziwą- oraz, jak czynią prawdziwi złoczyńcy - udawaną przyjaźnią, której ofiary cierpią najbardziej. Innej twarzy mieć nie można, to byłby koniec prawa wstępu do piekieł.