Autorzy - Stephenie meyer

Mimo to zgodziłam się tam wrócić. Sama skazałam sie na wygnanie. Byłam przerażona. Nienawidziłam tego miejsca.

Trafiłam do nieba - w samym środku piekła.

Jakie to dziwne, pomyślałam. Tonie się w dół, a nie w górę.

Jeśli księżyc był, a najwyraźniej znikł wraz z Edwardem. Akurat dziś przypadało widać zaćmienie - nów.
Nów. Szło nowe. Zadrżałam, choć nie było mi zimno.

Jeśli mamy być razem, niebo mi niepotrzebne

Pod kolanami poczułam gładkość drewnianej podłogi, a potem pod dłońmi, a potem pod policzkiem. Miałam nadzieję, że zemdleję, ale niestety nie straciłam przytomności. Fale bólu, które dotąd smagały tylko moje serce, zalały mnie całą aż po czubek głowy, wciągały w otchłań.
Nie walczyłam o to, by powrócić na powierzchnię.

-Powinnam cię przeprosić, ale wcale nie jest mi przykro.
– A mi powinno być przykro, że tobie nie jest przykro, ale też nie jest mi przykro.

Tylko ty obudziłaś moje serce. Już zawsze będzie należeć tylko do ciebie.

– Ile masz lat?
– Siedemnaście.
– I od jak dawna masz te siedemnaście lat?
– Jakiś czas.

– Chętna zakończyć swoje życie, nie zaznawszy dorosłości – szepnął, jakby do siebie. – Chętna uczynić z młodości zmierzch swego życia. Gotowa wyrzec się wszystkiego.
– To nie koniec, to dopiero początek. – mruknęłam