Autorzy - Stephanie Meyer

-Bez przesady. Przecież ja mam tylko osiemnaście lat!
- A ja prawie sto dziesięć. Pora się ustatkować.

Byłam absolutnie pewna kilku rzeczy. Po pierwsze, Edward pochodził z rodziny wampirów. Po drugie dręczyło go pragnienie – na ile był je w stanie pohamować, tego nie wiedziałam – pragnienie, by posmakować mojej krwi. Po trzecie wreszcie, byłam w tym wampirze bezwarunkowo i nieodwołalnie zakochana.

– Dobre to chociaż? – spytał po chwili, zerkając na moje śniadanie. – Nie wygląda zachęcająco.
– Cóż, nie jest to rozdrażniony grizzly...

-Oczywiście mógłbyś mi zrobić krzywdę, gdybyś tylko chciał...Ale ty nie chcesz zrobić mi krzywdy. Nie chcesz tego tak bardzo, że nic nie może mi się przy tobie stać.

Gdy tylko zostaliśmy sami, Jackobowi wrócił dobry humor.
-I jak tam?-spytał.
-Stara bieda.
-No tak.Usiłuje cię zabić banda wampirów. Normalka.
-Normalka.

Jesteś dla mnie jak narkotyk.
Moja własna odmiana heroiny.

(...) O nie!Co znowu wygadywałam? Spojrzał na mnie z czułością.
-Powiedziałaś że mnie kochasz.
- To już wiesz-przypomniałam mu spuszczając wzrok.
-Ale zawsze było miło usłyszeć.
Wtuliłam twarz w jego ramię.
-Kocham cię.-szepnęłam
-Jesteś całym moim życiem.

Śmierć, co wyssała miód twego tchnienia,wdzięków twoich zatrzeć nie zdołała jeszcze

-Nie mogę uwierzyć, że uwinęli się tak szybko-mruknął Edward w zamyśleniu-Nic nie poczułem.Maja jednak wprawę.
Zamknąwszy znowu oczy, przycisnął wargi do mojej skroni.Jego aksamitny baryton pieścił moje uszy.
-Śmierć, co wyssała miód twego tchnienia, wdzięków twoich zatrzeć nie zdołała jeszcze-wyszeptał

Miłość jest ślepa. Im mocniej się kogoś kocha, tym bardziej irracjonalnie się postepuje