Autorzy - Adriana Szymańska

No, bo jak powiedzieć tobie o tym, że - gdy stajesz obok - wszystkie niezapominajki krwi, wszystkie ostróżki nerwów, wszystkie jaskrwy mowy zabiegają się w jeden ognisty krzew we mnie i drętwieją z niemocy.

Mogę tylko dłonią - tą płochą gałązką duszy - dotknąć twego ramienia i szepnąć: no, dobrze, już idź..

Mogłabym właściwie nie być, gdyby nie to bezprawne czekanie na cud. Na tę jedną chwilę zachłyśnięcia się pędem światła, które wybucha i nagle - jestem samym pulsem blasku, splotem słonecznych barw, furią wszechmaterii, czarną.. rozpaczą.

Dusza mieszkająca w tobie, we mnie, w buzującym na niebie slońcu, w zielonym wciąż świerku, w śpiewie drozda, w różowych żylkach kamienia, jedynie ona jest zdolną dźwignąć ten świat nie dbając o sens istnienia.

Teraz każda kropla deszczu na szybie jest pamiątką po czyimś istnieniu, każdy promień slońca wspomnieniem dawnej tęsknoty.

Spójrz! W kopertę powietrza
wkładam parzenicę serca i nadaję ten list
z wierzchołka najokazalszej jodły. Sikorka
terkocząca jak anielski dzwonek poniesie ją
w ogień zachodu, co buzuje tuż nad urwiskiem horyzontu.