Autorzy - Anna Onichimowska

Składam ten świat po kawałku, ponieważ lustro, w którym się kiedyś odbijał, rozsypało się na drobny mak. Bo wystarczy, że zabraknie jednego kawałka puzzli, a obraz nigdy nie będzie kompletny.

Wysyłam maila, ekran wciąż mruga do mnie zachęcająco. Myślę sobie, ilu takich jak ja na całym świecie siedzi w tej chwili przed migającymi ekranami i dlaczego. Ilu z nich mieszka w domu zbliżonym do mojego, z matką, ojcem i gosposią. Liczba gwałtownie maleje. Ilu z nich ćpa. Ilu miało braci, którzy już nie żyją. Ilu czuje się winnymi ich śmierci. Moje poczucie osamotnienia wzmaga się z każdą chwilą. Skręt miał mi poprawić nastrój, tymczasem czuję się coraz bardziej podle.

Po co wam tyle obcych języków skoro nie umiecie porozumieć się w swoim własnym?

Oni się tylko mijają - myśli. Ciągle gdzieś pędzą, a nawet kiedy są na miejscu, każdy zamyka się u siebie. Tu nigdy nie ma otwartych drzwi.

-Widzę, że poczucie humoru niewiele ci się zmieniło - stwierdza Grażyna.
-To krytyka czy wyraz uznania?

-Spadłaś mi dzisiaj pod nogi całkiem jak kometa...-żartuje, ale dziewczyna tym razem się nie uśmiecha (...).
-Uważaj-mówi.-Komety zawsze spadają nie w porę.

Gdyby ojciec nie spotkał matki, nie byłoby mnie na świecie, a może jednak byłbym, ale pod inną postacią?

Odbijamy się wciąż w oczach innych.

Siada do komputera na gadu-gadu, paple to z tym, to z owym, wszyscy się garną do siebie jak muchy to miodu, gromada samotników, która umie okazywać uczucia tylko wirtualnie.

W Internecie możesz grać rolę, jaką sobie wymyślisz. Ciągle się słyszy takie historie. Nigdy nie wiadomo, kto siedzi po drugiej stronie i po co.