Autorzy - Halina Poświatowska

Kocham życie, przyjacielu, i nawet wtedy kiedy zraniło mnie tak bardzo, że przez krótką chwilę zapragnęłam umrzeć, nawet wtedy nie popełniłam zdrady.

Będę mówić mój przyjacielu. Najchętniej milczałabym, ale milczenie nie jest żadnym rozwiązaniem, milczenie nie wyjaśnia nic.

Będę mówić mój przyjacielu. Najchętniej milczałabym, ale milczenie nie jest żadnym rozwiązaniem, milczenie nie wyjaśnia nic.

Pamiętasz przecież, przyjacielu, te wszystkie dni, nadzieję tak wielką, że aż bolała i zwątpienie, które korzystało z najmniejszego wyczerpania, żeby przyjść i zabić nadzieję.

Upór, przyjacielu, nie uznaje żadnych argumentów i dlatego jest tak nieodparty.

zamknięta w łupinie drewna
jestem cudownie wolna
nie kocham nikogo
i niczego

widocznie tak można
z najprawdziwszym mieniem
rozstać sie
i nie patrzac wstecz odejść

zawsze kiedy chcę żyć krzyczę
gdy życie odchodzi ode mnie
przywieram do niego
mowię-życie
nie odchodż jeszcze

Uśmiecham sie do ciebie. Czym jest uśmiech?
Światłem przez gwiazdę posłanym gwiezdzie.
Zapachem który trawy wiąże w brzęczącą łakę. (...)
Uśmiechasz się do mnie.