Autorzy - Krystyna Siesicka

-Miałam cały dzień na myślenie. To nie jest dużo, ale czasami wystarcza(...)

Pani Alicja oddała dziś wypracowania z polskiego.
-O ciebie, Marta, nie muszę się martwić! - powiedziała.
Właściwie - żałuję. bardzo bym chciała, żeby ktoś wreszcie zaczął się o mnie martwić.

-Są meble, które przeszkadzają i są meble niezbędne! (...) To tylko od ciebie zależy, jakim meblem się staniesz! Wymazałam ci ten minus, Marto, ale pamiętaj, że każdy człowiek ma swój własny rejestr uczynków, z których nie daje się nic wymazać! Musisz pilnować swojego rejestru.

Nie szukam człowieka, szukam uczucia. To jest chyba najprawdziwsza rzecz, którą o sobie wiem.

Z nikim nie jest mi tak zwyczajnie jak z Michałem, i to właśnie jest wyjątkowe. Przeczytałam to zdanie jeszcze raz, bo wydawało mi się, że nie ma sensu i że muszę je skreślić. Nie skreśliłam. Ma sens.

Tak właśnie wyglądają scysje rodzinne w domach, które legitymują się pewnym poziomem kulturalnym. Najobrzydliwsze rzeczy mówi się bez podnoszenia głosu. Bo po co podnosić głos? Cicho czy głośno wypowiedziane słowa - sens mają jeden i ten sam.

-Kocham cię.. - zakomunikował nagle.
-Dlaczego nigdy mi tego nie powiedziałeś? - spytałam i sama słyszałam żal w swoim głosie.
Zdawało mi się, że wiesz, bo to chyba było oczywiste! A u mnie słowa się nie liczą. Ja nie kocham słowami. Nie lubię słów, niektóre są chyba tylko po to stworzone, żeby je cofać! Między innymi po to stworzone jest kocham.

Miłośc nie miłośc, musisz zachowac swoją twarz. Nie wolno Ci jej odwracac tylko do jednego człowieka.

Czasami zmarnowane przedpołudnia dłużej zostają w pamięci niż inne... Wszystkie przedpołudnia tych wakacji zleją Ci się w jedno miłe wspomnienie, tylko to przedpołudnie zachowa swoją indywidualnośc

Przymknęłam oczy, żeby chociaż nie patrzec na Marcina i zebrac w jednoznaczną całośc rozkojarzone uczucia. Ale i to się nie powiodło. Marcin był przy mnie, powieki nie stały się barierą, którą mogłabym odgrodzic się od niego.