Autorzy - Stefan Żeromski

Myśl o samobójstwie prowadzi mię! - Ona mię pociesza i uspokaja. Gdzie spojrzę, widzę naokoło siebie zdrady i przeniewierstwa. - Śmierć stała się dla mnie ideałem

Miłość, miłość - kochanie... Szukasz, szukasz litościwego wejrzenia, szukasz, kołaczesz - a tam pusto, cicho, ponuro, żaden ci głos nie odpowie i tylko własne serce samemu sobie kołace przeczuciem: straciłeś Hellę - straciłeś...

Dziś nareszcie zrozumiałem, że miłość może być treścią życia... [...]

Ratuje mnie przeświadczenie, że sobą można być zawsze i wszędzie...

Mój Boże, mam lat osiemnaście, jestem w wieku, gdy wszyscy go zazdroszczą, w złotym wieku, w pełni siły marzeń, jestem młodzieńcem i cóż mi zostanie ze spędzonych tych lat? [...]

Czy kto może zrozumieć radość, ogarniającą serce wtenczas, gdy się spotyka serce, które jedno umie zrozumieć to, co uwielbia drugie, jednego człowieka, co myśli jak ja, co przynajmniej nie wyśmieje? O, to rozkosz, to szczęście prawdziwe. [...]

-Nauka jest jak niezmierne morze... - mówił pan. - Im więcej jej pijesz, tym bardziej jesteś spragniony. Kiedyś poznasz, jaka to jest rozkosz... Ucz się, co tylko jest sił w tobie, żeby jej zakosztować!

Gdybyś kiedy we śnie poczuła, że oczy moje już nie patrzą na ciebie z miłością, wiedz, żem żyć przestał.

Jej uśmiech stał się bezradnie radosny, a usta same drogę do ust znalazły.