Autorzy - Terry Pratchett

A w miejscu, które przed chwilą zajmowała żaba, siedziała żaba.
- Fantastyczne - stwierdził Rincewind.
Żaba spojrzała na niego z wyrzutem.
- Naprawdę zadziwiające. Żaba przemieniona w żabę. Cudowne.

To właśnie jest głupie w tej całej magii. Przez 20 lat studiujesz czar, który sprowadza ci do sypialni nagie dziewice. Ale wtedy jesteś już tak zatruty parami rtęci i półślepy od czytania starych ksiąg, że nie pamiętasz, co dalej robić.

W Lancre pewien człowiek przysięgał, że spotkał kogoś, kto na własne oczy widział, jak drzewo wstało i poszło przed siebie. Spadł krótki, ulewny deszcz krewetek. Na niebie pojawiały się dziwne światła. Gęsi chodziły tyłem.

- A mnie zawsze dają sole kąpielowe - poskarżył się Nobby. - I mydło kąpielowe, i płyn do kąpieli, i takie ziołowe kąpielowe dodatki i w ogóle całe tony kąpielowych różności. Nie mam pojęcia dlaczego, przecież w ogóle prawie nigdy się nie kąpię. Można by sądzić, że potrafią to zrozumieć, nie?

Jednak każdy zwój tkwił bezpiecznie we własnej przegródce. Książki nie powinny się stykać, gdyż oddziałują na siebie nawzajem w sposób niezwykły i nieprzewidywalny.

W prawej dłoni dzierży magiczny czarny miecz Kring, wykuty z błyskawicy.[...] Już tego żałował; miecz zaczynał działać mu na nerwy.
- Mówię ci, że pobiegł ostatnim korytarzem na prawo - syknął Kring, głosem przypominającym zgrzyt ostrza na kamieniu.
- Cicho bądź!,
- Mówiłem tylko...
- Zamknij się!

- Jest krawędź - oznajmił Hrun.
- No tak, przecież jesteś magiem. Co z tego?
- Nie rzucam... takich czarów.
- Chcesz powiedzieć, że nie potrafisz.
Rincewind zignorował te uwagę, ponieważ była prawdziwa.

Winorośl orzechów vuo skeeh jest wyjątkowa, ponieważ daje plon do ośmiu lat przed rzuceniem nasion w glebę. Wino z orzechów vuo skeeh dawało niektórym smakoszom zdolność spojrzenia w przyszłość, która z punktu widzenia orzechów była przeszłością. Dziwne, ale prawdziwe.

- Już ci mówiłem, że nie stwarzałem świata - odrzekł Om.
- Po co miałbym to robić? On już tu był. I nawet gdybym go stworzył, to przecież nie w formie kuli. Ludzie by z niego spadali. Wszystkie morza ściekałyby na dół.
- Nie, gdybyś kazał im pozostać na miejscu.
- Też pomysł!
- Poza tym kula to forma doskonała - dodał Brutha. - Ponieważ w Księdze...
- Nie ma w niej nic szczególnego - mruknął Om.
- Jeśli już o to chodzi, to żółw jest formą doskonałą.

Niania była pulchna jak niemowlę i miała twarz podobną do małej, wyschniętej rodzynki. Najlepsze zaś, co dało się powiedzieć o Margat, to że była przyzwoicie przeciętna, dobrze wyszorowana i płaska jak deska do prasowania, na której leżą dwa ziarnka grochu.