Autorzy - Wiesław Myśliwski

Są takie oczy, nie pozna pan po nich, że płakały. Wystarczy je otrzeć. A są takie, że płacz długo w nich stoi, nawet gdy dawno płakały.

Nie staraj się tak za wszelką cenę być silny. Siła odgradza nas od innych ludzi.

Ale to życie oduczyło mnie płakać [...]. Bo życie niejednego potrafi oduczyć i niczego za to nie nauczyć. Choć mówi się, że życie uczy. Nieprawda.

Prawdziwa miłość jest raną. I tylko tak ją można odnaleźć w sobie, gdy czyjś ból boli człowieka jako jego ból.

[...] bo nieufność wobec ludzi była moim murem obronnym, który sobie postawiłem.

[...] nic nie znaczą słowa, które umierają.

Bo widzi się to, co się czuje.

A płakać nad sobą, to jakby trochę i przeciw sobie się płakało. Płacze się zawsze do kogoś [...]. Kiedy nawet nad sobą się płacze, to do kogoś się płacze. Choćby nie wiem jak głęboko w sobie, po kryjomu w sobie, zawsze do kogoś. A ja nawet nie wiem, czy jest ktoś we mnie.

O, niełatwo jest żyć z tyloma twarzami w sobie, nie wiedząc o nich nic.

[...] to, co wyobrażone, jest prawdziwe.