Motywy - "-"

Czasem lepiej nie wiedzieć.

Wszystko ma jakiś powód.

- Jak możesz pożegnać się z kimś, bez kogo nie wyobrażasz sobie życia?
- Nie pożegnałam się. Nic nie powiedziałam. Po prostu odeszłam. Tamtej nocy postanowiłam przejść przez drogę w jej najszerszym miejscu.

Grupa, do której czasami uczęszczam, ma pewien system. Po spotkaniu zapraszają nowych ludzi, aby przyszli i wzięli biały żeton. Bierzesz go jako symbol Twoich zamiarów pozostania w trzeźwości. A jeśli znów zaczynasz pić, przychodzisz znów i bierzesz kolejny żeton. Tego miałem 90 dni. Doszedłem raz tak daleko. Widzisz te wszystkie białe żetony? Jestem królem białych żetonów.

- Nic się przy mnie nie nauczyłaś?
- Musisz przestać zwracać uwagę na słowa ludzi.
- A może Ty powinnaś zacząć?
- Nie ma dla Ciebie nadziei.
- Dla ciebie również.

Niemal rok zajęło mi dotarcie tutaj. Właściwie nie było tak ciężko przekroczyć tę ulicę. Wszystko zależy od tego, kto czeka po drugiej stronie.

Lolito, światłości mojego życia, ogniu moich lędźwi. Grzechu mój, moja duszo. Lo-li-to: koniuszek języka robi trzy kroki po podniebieniu, przy trzecim stuka w zęby. Lo. Li. To.
Na imię mała Lo, po prostu Lo, z samego rana, i metr czterdzieści siedem w jednej skarpetce. W spodniach była Lolą. W szkole - Dolly. W rubrykach - Dolores. Lecz w moich ramionach zawsze była Lolitą.

Najwyraźniej z normalnością nam nie do twarzy.

Ogarnął ją przeraźliwy lęk,. niewytłumaczalny, wręcz paniczny strach przed samotnością na tej obcej planecie.

Miłość jest przerażająca. Co ona robi z ludźmi?